Gepind in Knesselare

 

Welk soort beestje is dat eigenlijk, dat “dorpsgevoel”? Wie er een perfecte definitie van kan geven, is een wijze.Maar het bestaat. En ’t en kan geen kwaad. Een pin met de middeleeuwse Knesselarevlag bijvoorbeeld. En in dialect gedoopt met de naam “KNESSELOARE”.

Wij houden het op een sentiment, een stuk minder sterk dan de familieband, de verbondenheid met buren, straat- of wijkbewoners, de verenigingen of sportclubs of religieuze groep waar men lid van is, de generatie waartoe men behoort… Of behoorde! Dit lijstje bepaalt ons leven sterker dan de band met de buurgemeenten, de Vlaamse Gemeenschap (al is de Ronde van ons), de Belgische nationale ploeg in goeie voetbaltijden, en in laatste instantie Europa, de wereld. Probeer maar eens een sluitende definitie van al die identiteiten te vinden. Alleen lichtzinnigen zullen identiteit wegwuiven. Je bent altijd “van ergens” …

Een identiteit wordt onderhouden of versterkt door symbolen: van de koekendoos met familiefoto’s tot de verenigingsvlag, van het clublied, het kerkgezang, de cafés die men bezoekt, het uniform van de jeugdbeweging, tot de Vlaamse Leeuw of de tekstloze Brabançonne, of in zeldzame gevallen de Europese Negende van Beethoven. Je mag de krop in de keel krijgen van het universele you’ll never walk alone, de gedachten erbij zullen doorgaans gaan naar een veel nabijere kring van ‘k zie ui geirens.

Deze blog ontstond uit een verbondenheidsgevoel met het dorp waar we iets mee hebben: een verleden, een heden en een beetje toekomst. Onze pijlen zijn dan ook gericht op de harten van de mensen die deze feelings in enige mate delen.

Met symbolen valt geen frank te verdienen, maar op bepaalde momenten versterken ze de verbondenheid. We grijpen de kans om op tijd en stond ook eens te tonen “van waar we zijn”. Dat daarbij al eens een vlag of een pin of een lied hoort, zeker “te gepasten tijde”, so be it.

We kregen vorige week bij toeval een object in handen, dat de wereld niet uit haar baan zal drijven: een pin met het wapenschild van de middeleeuwse Heren van Knesselare, gekoppeld aan de in streektaal gedoopte klanken van de naam “KNESSELOARE“, zoals er ook al vlaggen en truitjes en petten circuleren.

Zoiets is geen oorlogsverklaring aan de gekkers en de stekkers van over de vaart, maar een microsignaal dat dit dorp hier zijn eigenheid wil bewaren. Dat is overigens door de post-fusiebestuurders beloofd dat dit geen probleem zou zijn. Wie het pinnetje past, prikt het door de “gilet”.

Te bekomen bij Johan Gussé (jugo-publi@telenet.be) voor 5 euro ’t stuk

Voor de memorie of voor nieuwe lezers: wat meer historische info: lees HIER

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s