Een vereniging moet af en toe iets nieuw proberen, iets waarvan je denkt “zou dat lukken?” En dat doen de Rederijkers en Studio Kabaal (KMTO) met een voor Knesselare toch nieuwe zangactiviteit. Zie het zo: eens lekker samen zingen en klinken in een ontspannen sfeer, zo “net voor den 11de van den 11de”. Een laat bericht. Maar een warm bericht.

Muziek verbindt jong en oud, en zang is daar één aspect van. We worden er dagelijks mee geconfronteerd, op digitale media, in ons uitgaansleven, en al zeker in Knesselare houden veel mensen van muziek en zang. Maar in de meeste gevallen gaat het om luisteren naar, zonder zelf de stem te verheffen. Alsof we bang zijn van onze eigen stem.

Op de scholen is zangles vandaag vaak beperkt tot de kleuterklas, helaas. Op kampvuuravonden tot het “Avondlied”. In studentenmiddens zijn cantussen eerder zeldzaam geworden. In familieverband blijft ons gezang doorgaans beperkt tot een Happy Birthday of een Lang zal hij leven. Op trouwfeesten springen we mee op de notenbalk met een Conemara of een rondeke Laat de Zon in je Hart.

En hoeveel vaders en moeders zingen nog bij de afwas of een of ander getafel?

Het lijkt er wel op dat we schrik hebben gekregen voor iets dat zo vanzelfsprekend zou mogen zijn. En toch hangen de stembanden gratis aan ons lijf.

Kader

De jongste jaren lijkt het tij wat te keren en worden er pogingen gedaan om “de mensen” weer wat meer aan het zingen te zetten. Her en der worden weer Zangfeesten geprogrammeerd, voor een breed publiek, dat niet geschoold hoeft te zijn of lid van zangvereniging of koor. Het concept is vaak:  voorzang met begeleiding, tekst voor het publiek en iedereen zingt mee.

Dan denken we aan ‘Zomergem zingt’, ‘Allez Chantez!” of ‘Start to  Sing’ in Gent (blijkbaar hebben ze daar wat weinig voeling met hun eigen taal,  helaas), ‘Vlaanderen zingt’ in Waarschoot of het rondtrekkende meezingfeest ‘Vlaanderen zingt’. En er komen nog wel meer initiatieven in beeld, zoals smartlapavonden en meezingcafés,

Experiment

Wat mag u op 10 november in Karmin’A verwachten?

Dirk Van Cauter (Studio Kabaal): “Een experiment”, waarbij twee verenigingen (Rederijkers/Studio Kabaal) jong en oud op een speelse manier aan het zingen willen krijgen. Wie zingt, verjaagt zijn zorgen, aldus Dirk. “Niemand hoeft schrik te hebben, we zorgen voor toegankelijke nummers, met tekst op een supergroot scherm, met vooral bekende muziek, vaak eenstemmig, maar soms zelfs iets meer.” De altijd bezige bijen Michiel en Tine De Blaere moeten de vlam in de pan jagen. Dirk begeleidt.

Welk soort muziek komt eraan? Dirk: “Bekende nummers, vooral uit de popmuziek. Hiermee wijken we enigszins af van het stramien van andere gelijkaardige evenementen. Het wordt dus geen studentencantus. Maar naast een populaire en herkenbaar repertorium in het Engels, is er ook aandacht voor  een aantal Vlaamse kleppers. Er zijn twee deeltjes, en de inkom is gratis.”

Zingende  mensen worden één groep. De een zingt wat hoger, de andere wat lager, de een kent de tekst integraal, de ander komt pas “uit zijn kot” bij het refrein. En af en toe loopt er al eens een stem vooruit op de muziek. Geen probleem.

Laat ons afronden met deze waarheid: “Wie vals zingt, heeft tenminste niet gezwegen.”

Bijlage – Historische noot

Samen zingen is van alle tijden.

De oudste vermeldingen van een Knesselaars koor situeren we in 1851, bij de stichting van het zangkoor ‘De onpartijdige’, dat maar vier jaar actief was. Iets later ontstond het Ceciliakoor (zie foto). Beide koren namen regelmatig deel aan de vele 19^de eeuwse koorfestivals.

De Knesselarenaar August Victor Bultynck (1844-1917) schreef liedjesboeken vol, waaronder veel kluchtliederen. Als journalist was hij zowat de bekendste propagandist van het volkslied, liefst in de moedertaal. Zijn 150 jaar geleden geschreven lied “Knesselare” trotseert nog altijd de tijd. LUISTER HIER:  Meer dan 150 jaar oud: het lied Knesselare van AV Bultynck (uitgevoerd in 2007 met gelegenheidskoor Feest GVdC

Op de concerten van de fanfare WIK (°1883) en zelfs op veel concertavonden van de Strijdbroeders deelden die het podium en de affiche met de fanfare en het Ceciliakoor. De Strijdbroeders zongen op zowat al hun vergaderingen en trokken zingend door de straten. Dat deden ook de soldaten of door de Duitsers in de kerk opgesloten parochianen of de vluchtelingen, die in 1918 door de straten trokken “onder het zingen van de Vlaamse Leeuw”. De sigarenmaaksters zongen tijdens het werk in de fabriek …

De cultuurraad en de feestraad organiseerden halfweg de vorige eeuw zangcrochets. Op het voetbalveld zongen de supporters het Harop-lied. In veel cafés werd gezongen met de accordeonist of stilaan ook met de orkestjes, van Hilaire en Marietje tot de Zutterkes op kermismaandag. De fanfare programmeerde vaak samenzang (potpourri) op haar populaire Muziekavonden in de parochiezaal (De tijd van De Zee, doar goat iedereen naartoe…)

De studentenclubs, van de Jonge Wacht tot Moeder Flabbaert zongen hun io vivat op cantussen, en jeugdbewegingen als KSA en Chiro hadden steevast hun kampvuurgezang, waar aan de Heer werd gemeld dat “de avond was neergekomen” en dat “de zonne zonk”.

In 1976 werd het kerkkoor Sint-Willibrordus opgericht, dat dit weekend haar 50ste verjaardag viert.

Begin deze eeuw kreeg het KMTO-koor (ca 2001-2015) vele tientallen zangers bijeen.

Na de explosie van pop- en rockgroepen vonden veel goeie zangers hun weg naar de podia (Kroegentochten, Banddate, Broeiploatse, Cogetamafest, Chiro etc.)..

En nu is het uitkijken naar het nieuwe initiatief van 10 november, Knesselare Klinkt