Het oerfeest van de fanfaristen – Cecilia 2026 (en 1975/2001)

 

Wat is dat toch met die Cecilia, die opduikt als patrones van de Muzikanten en wordt gevierd in de novembermaand? Welnu, ze is een historisch stukje erfgoed in de wereld van muziek en cultuur. In Knesselare hangt ze twee weekends lang boven een feestvierende fanfare.

Sint-Cecilia, als beschermheilige van de muziek, verbindt al eeuwenlang muzikanten over de hele wereld. Als patrones van fanfares, harmonieën en koren staat zij symbool voor harmonie, vriendschap en samenspel. Haar feestdag op 22 november is voor veel muziekverenigingen een hoogtepunt van het speeljaar. Dat is hier niet anders. Op het jaarlijkse Ceciliafeest worden trouwe leden gehuldigd, verslagen gelezen en plannen toegelicht. En wordt er feestelijke muziek gespeeld.
De viering van zondag 22 november in Knesselare is geen officiële mis, wel een “Dienst”. Wik speelt om 9.30 in de Sint-Willibrorduskerk een achttal nummers, afwisselend met bindteksten van de muzikanten. Daarna trekt de fanfare traditiegetrouw even rond in het dorpscentrum, voor een bezoek aan leden-herbergiers. En dat zijn er in deze tijden niet veel meer.

Wik stapt zondag via een paar kleine omwegen van De Plaats via enkele dorpsstraten naar De Sportkring, de Willem Tell en La Mouche. Met De Litanie erbij (vorige week bezocht) is dat wat er nog rest aan herbergen in de dorpskern. Als jonge trommelaar gingen we destijds onze magen en onze zakken vullen met cola’s, safarkes, chocolade en chips bij twaalftal leden-herbergiers.

Geen toekomst, zonder verleden

Alles komt, en alles gaat, maar sommige zaken blijven hardnekkig en uitzonderlijk lang en goed overeind. De Ceciliafeesten (optredens, misviering, rondgang) zijn daar een voorbeeld van. Ze  zijn voor de voorzitters een gelegenheid om eens achteruit en vooruit te kijken naar het pad van hun blaasorkest.

In 1976, vijftig jaar geleden, was dokter Placide Van Thuyne voorzitter. Op een paar korte onderbrekingen na, was hij dat al vanaf … 1937. Hij en zijn vrouw Antoinette De Baets, veel beter bekend als “Madame Van Thuyne” waren op het gracieuze idee gekomen om in hun testament een schenking te voorzien van een huis in de Kloosterstraat (naast De Kring, nu nog café Sportkring) in de Kloosterstraat. “Huyze Vanthuyne” is sinds 1991 het comfortabel nest van WIK.

Op Cecilia 1976 zei voorzitter Placide Van Thuyne dat WIK “speciale redenen” had om het voorbije jaar uitbundig te vieren. Hij verwees naar de nieuwe kostuums (nadat de vorige na 8-9 jaar al niet meer ok waren). Die nieuwe waren een pak sterker en houden – weliswaar met aanvullingen en vervangingen) stand tot vandaag.

Tweede punt van blijdschap van de dokter was de “prachtige uitslag” op de majorettenprijskamp in Knokke-Heist. De maar een paar jaar eerder opgericht majorettengroep werd als het ware vooruitgestuwd (en gefinancierd) door zijn echtgenote Marie-Antoinette De Baets, die hem na zijn overlijden opvolgde als voorzitter van de fanfare.

Dat de keurige Knesselaarse majorettengroep prima scoorde, maakte onze dokter lyrisch in zijn speech van 1976: “Denk daar maar eens goed over na. Het kleine Knesselare dat in het grootse, prachtige Knokke een tweede prijs behaalde. Ongelooflijk en toch waar.”

Derde punt van tevredenheid was de gang van zaken in het muzikantenkorps zelf. “Ons korps is jong en dynamisch… vooral omdat het bestaat uit een groot aantal (in rood onderstreept) VRIENDEN”, en het zijn er steeds meer.

Dat Knesselare met De Zonnebloempjes erbij nog meer gevraagd zou worden voor optredens, was een zekerheid. “Weet je dat onze maatschappij tien uitstappen deed buiten de gemeente en dertien maal moest optreden in eigen gemeente”, zei hij fier.

Een blik op het jaarprogramma van WIK in 1976:  Uilenspiegelfeesten, 25 jaar CMBV, eerste uitstap extra muros naar, voetbalmatch VK Knesselare tegen de Lambert-vrienden, muziekfestival Ninove, Pierlalastoet Ursel, Nationale Majorettenconcours Knokke, kermiszondag “met nieuwe kostuums”,  elfjuliviering, Festival Gent, Bloemencorso Knokke, optreden in Wattrelos Noord-Frankrijk, Gent Zwijnaardse Steenweg, viering honderdjarige in Maldegem, processie, stapconcert in Villers-Notre-Dame, het directeursfeest van Gerard Van de Casteele (lagere scholen van Knesselare en Ursel).

2001: topjaar

We schuiven 25  jaar op, naar 2001. Een actieve muziekvereniging trekt aan. Einde 2000 en in 2001, een sterk jaar, kwamen 13 nieuwe, vooral jonge muzikanten de groep vervoegen. Het gemiddeld aantal muzikanten op de vrijdagrepetitie was met 45 aanwezigen het absolute topjaar. Nieuwkomers die dat jaar die voor het eerst meespeelden op Cecilia (zie foto): Dieter Speeckaert, Simon Vandeweghe, Stijn Haemers, Vincent Deforce, Kim Gyselbrecht (boven), Pieter-Jan De Muynck, Jonas Claeys, Ewoud Waerniers en Frederik Stevens (zittend), naast Sophie Holvoet, Annemie Bulens, Pieter Bral en Evelien Van den Kerchove. Op de lijst van muzikanten stonden in 2001 voor deelname aan het Fedekam muziektoernooi maar liefst 77 leden vermeld. Het was ook inzake opleiding een topjaar. Tweederde van de muzikanten volgde individueel les in de muziekschool (vooral KMTO en Academie Aalter). Jan Van de Casteele  deelde dat jaar het dirigentschap  met Jan Desmet.

Mevrouw Van Thuyne, die ondertussen haar overleden man was opgevolgd als voorzitter van de fanfare, kruidde haar “jaarverslag” vaak met een brokje poëzie. Dat was in 2001 ook het geval: “Een jaartje is alweer voorbij. Gelukkig ben ik er nog bij en kan ik ‘t jaarverslag nog geven, ja, zonder al te veel te beven. … Elk jaar trakteer ik zonder sparen , omdat ik nog altijd blijf verjaren – ook ‘t komend  jaar, bij leven en welzijn hoop ik er weer bij te zijn”. 

Johan Verminnen, superkerel, was onze gast op een groot lenteconcert

In 2001 trad de fanfare veel op. Het grootste evenement was het concert in de sporthal  met Johan Verminnen en met The Caledonial Pipirs, een doedelzakgroep die met veel show door de sporthal opstapte. Helaas zijn er in 2001 bij uitzondering geen films en ook nauwelijks foto’s bewaard van het optreden.

Een paar weken later was het al tijd voor deelname aan het Nationaal Kampioenschap voor fanfares en harmonieorkesten, nadat WIK zich in 2000 met een goeie prestatie al had geplaatst op het provinciaal preselectietoernooi. Spelen in het Lemmensinstituut Leuven is voor fanfaristen van te lande een heel fijne ervaring.

In augustus 2001 trok de fanfare naar het Duitse Waffensen, deelgemeente van Rotenburg. Daar waren ze uitgenodigd via de goede connecties van de toenmalige band De Klieke en de marsen Waffensen en Rotenburg die Gerard Van de Casteele voor die gelegenheid had geschreven. In een uitvoering van Brass Band Willebroek en met gelegenheidskoor

HIER BEKIJKEN EN BELUISTEREN

 

In het voorjaar 2001 volgden nog optredens op de  Westvoordekermis, de Avondmarkt, de Elfjuli-viering op de Cogetama-site, met onder meer Jan De Wilde met zijn “Fanfare van honger en dorst”. En dan waren er nog de traditionele zaken zoals kermiszondag, kermismaandag met de Dienst voor overleden parochianen, 11 november Wapenstilstand, de jaarlijkse Sint-Ceciliamis , etc. In het eigen lokaal werden in de bovenzaal tweemaal per jaar aperitiefconcertjes georganiseerd. In 2001 een met een dixieland-orkest en eentje met De Frivole Framboos. De communicatie verliep al enkele jaren positief via een degelijk “Muziekkrantje”.

Na dit boeiende jaar 2001 bleef WIK kwantitatief en kwalitatief goed presteren. Het volgende decennium 2010 was er enige terugval. Sinds enkele jaren en met de jonge dirigente Liesa Coulleit gaat het weer lekker vooruit.

En mevrouw Van Thuyne? De hierboven geciteerde Ceciliaspeech van 2001 werd meteen ook haar laatste. Haar gezondheid ging snel achteruit en in 2003 is ze overleden. Maar voor de muzikanten die haar hebben gekend blijft ze een nooit te vergeten muzikale, ferme “Madame”, aan wie WIK veel te danken heeft.

JVdC

 

 


Ontdek meer van KnesselaarsNieuws

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Geef een reactie