Jonge mannen zingen het Knesselaars lied (160 jaar oud)

Als we een fout maken, proberen we die recht te zetten… Eerder deze week werkte een link in een vorig bericht niet naar behoren. Het ging over het lied Knesselare van August Bultynck, gezongen door een gelegenheidskoor van een aantal frisse Knesselaarse mannen (KMTO). Een opname van 2007. We proberen het nog eens;

LUISTER HIER NAAR lied KNESSELARE, door gelegenheidskoor KMTO (mannen) op feest Gerard Van de Casteele, auditorium Aalter, 2007 

 Toemaatje: Den baas van ’t kot

Uiteindelijk schreef Bultynck vooral volkse liederen, onder meer “kluchtliederen”. Sommige liederen kwamen dus ook op het repertoire van Karel Waeri en andere 19e eeuwse volkszangers terecht en werden in de Vlaamse provincies wel vaker gezongen.

In 1871 verscheen het boekje ‘De Nederlandsche Zanger‘, waarin een  aantal liederen van de Knesselaarse dichter-journalist werden opgenomen, met muziekpartituur. Zo kon Wreed en Plezant de partituur  restaureren van Bultyncks kluchtlied Den Baas van ’t Kot. U kunt de integrale tekst hieronder lezen (en als het even lukt HIER de melodie beluisteren)

‘k Heb een vrouw, neen van mijn leven heb ik zo een heks gekend:
altijd kwaad en overdreven, nooit content van haren vent.
Zij wil altijd meester wezen: zie, dat is nu toch te stijf!
Maar ik zal haar wel genezen, tonen dat ik meester blijf!

Neen, ‘k en blijf alzo niet leven,
want zij houdt met mij den zot!
Neen, ‘k en blijf alzo niet leven,
want ik ben den baas van ’t kot!
Want ik ben den baas van ’t kot.

Als ik ‘s morgens vroeg ontwake,  moet ik seffens uit mijn bed,
zien dat ik de koffie make en de vloer vaag, fraai en net.
‘k Snij haar tarweboterhammen, poets dan allebei haar schoen
en moet haar dan ook nog kammen: maar ‘k en zal ’t niet lang meer doen.

Als wij eens tesamen praten, ik heb ’t ongelijk altijd;
‘k moet haar ’t laatste woordje laten voor ’t vermijden van ’t lawijt!
Alle weken moet ik schuren dat ik zweet, en voor mijn deel
krijg ik nog in ’t zicht der buren kloppen met den bezemsteel.

Laatstmaal waren wij aan ’t kijven: zij verweet me schelm en dief!
‘k Riep: ten zal alzo niet blijven; maar wat deed ze? Mensenlief:
zij is om ’n stok gelopen van ’n hele arrem dik.
Gauw ben ‘k onder ’t bed gekropen: wie daar meester was, was ik!

Daar stond nu mijn wijf te tieren en te roepen: dwaze guit!
Wat zijn dat nu voor manieren, ezel, komt gij daar haast uit?
Maar ik riep haar zonder schromen: ‘k Vaag mijn broek aan uw geraas!
‘k Zal er niet van onder komen; ik alleen ben hier de baas!


Ontdek meer van KnesselaarsNieuws

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Geef een reactie