In een moment van historische beeldvorming gebeuren soms rare dingen. Na een fusie de prentenboek van de Aalterse burgemeesters wat bijwerken, waarom niet? Dat dit gebeurt met een beetje de ogen dicht voor de burgervaders van de kleine satellietjes, och god, we kunnen er mee leven. Die van Knesselare hebben voorlopig nog hun eigen Wall of Fame. Maar waar komt die straks terecht als de bulldozers op De Plaats arriveren?

(Foto HLN)

We lazen het in HLN: “In het gemeentehuis van Aalter is een nieuwe ‘wall of fame’ gemaakt, aangevuld met twee  jaar.” Mooi, want die mensen verdienen misschien wel “een prente”. Alleen is die nieuwe etalage nogal gefixeerd op één deel van het grondgebied. Met een beetje empathie voor de overwonnen buren kon men misschien iets anders bedenkenken.

Knesselare pakte het met een compromis aan. De burgemeesters werden er geflankeerd door een vurige Pierlala, hét symbool van de in 1976 verslagen legers van de lieve oosterburen, net voorbij de bossen… (zie onderaan).

Kijk, geschiedenis is een raar ding. Onder meer omdat er veel grenzen zijn. En gelukkig maar, dat maakt de boel soms wat overzichtelijker. Hoe groot zal de belangstelling van politiek Aalter zijn voor Knesselaars politiek erfgoed? Niet al te groot, vermoeden we. So be it. ’t Is wederzijds en ’t zal nog wel een tijdje zo blijven. Grenzen zitten  soms in het kopke.

Dee Aalterse collectie van burgemeestersportretten werd uitgebreid en krijgt nu een nieuwe centrale plek op de bovenste verdieping van het gemeentehuis, aan de raadzaal en de trouwzaal. Je kunt er gaan kijken naar Joseph Charles Soudan (1837 tot 1847), maar ook naar nog bekendere namen als Karel Bockaert of Jan De Crem, (1959) en naar de recentere beleidsmannen Pieter De Crem en Patrick Hoste (2008-2020).

Voor de Knesselaarse burgemeesters nog een plekje vinden in Knesselare wordt hopelijk niet al te moeilijk. Na de bijna pathologische uitverkoop van een en ander is hier geen overschot  aan rechtopstaande muren.